Bal renginde tüylere sahip Minik Ayı Balım, en sevdiği parlak taşını kaybedince onu bulmak için ormanın derinliklerine doğru yola çıkar. Bu yolculukta bilge Baykuş Pırpır ve sincap Fındık’la karşılaşır; taşına ulaşmak için cesaretin yanı sıra arkadaşlarının yardımına da ihtiyaç duyar.
Kaybolan taşın peşinde
Balım her sabah mağarasının önünde oynadığı, güneş ışığında renk renk parlayan taşını bir gün elinden kaçırır. Taş çalılıkların arasına yuvarlanıp gözden kaybolunca üzülür; yine de aramaktan vazgeçmez ve izini sürmek için çalılıklara dalar.
Yolunun üzerindeki büyük meşe ağacının kovuğunda yaşayan Baykuş Pırpır, Balım’a taşının ormanın en derinindeki Işıltı Mağarası’na düşmüş olabileceğini söyler. Pırpır’a göre mağaraya ulaşmak için dostluk köprüsünden geçmek gerekir. Balım, baykuşa teşekkür ederek yoluna devam eder.
Fındık’tan gelen yardım
Balım, yolda karşılaştığı sincap Fındık’a taşını kaybettiğini anlatır. Fındık ona yardım etmeyi teklif edince iki arkadaş birlikte köprüye doğru ilerler. Köprü, altından hızlı bir derenin aktığı devrilmiş eski bir ağaç gövdesidir. Sallanan gövde Balım’ı biraz korkutsa da Fındık elini tutup yanında olduğunu söyler. Dikkatli adımlarla karşıya geçerler.
Işıltı Mağarası’nda bulunan taş
Köprünün öte yanında, girişi parlayan ve yemyeşil sarmaşıklarla örtülü Işıltı Mağarası vardır. Mağaranın duvarlarındaki ışıklar Balım’ın gözlerini kamaştırırken, parlak taşı ortada durur. Ancak taş büyük bir kayanın altında sıkışmıştır.
Fındık kayanın çevresindeki toprağı küçük pençeleriyle kazar, Balım ise bütün gücüyle kayayı iter. Kaya yerinden oynayınca taş serbest kalır. Balım onu patilerinin arasına alıp sevinçle zıplar. Taşını bulduğu için mutlu olsa da Fındık’ın dostluğunun en az onun kadar değerli olduğunu anlar.
İki arkadaş kucaklaşıp neşeyle ormana döner. Balım, o günden sonra taşını yalnızca seyretmek yerine ormandaki arkadaşlarıyla paylaşır ve onlarla oyunlar oynar. Masal, dostluk ve paylaşmanın değerini vurgulayan mutlu bir sonla tamamlanır.
